Eg er med

Treeinigssøndag I. 

07.06.20 Eidsvåg krk. 

Matt.28,16-20

"men somme tvila."
Dei var ikkje akkurat det vi førestiller oss som velutdanna, høgt kvalifiserte og fulle av pågangsmot desse elleve som var ferd med å ta avskil med Jesus, samstundes som dei vart pålagde det største oppdraget som er gjeven gjennom heile historia.

Dei tvilte - i alle fall gjorde nokre av dei det. Nølande og usikre, utrygge på om båten ville bere, omtrent som den gongen Peter gjekk på vatnet men vart fylt av tvil og tok til å søkkje. Slik hadde dei det inne i seg. Dette går ikkje bra; tenkte dei. Dei hadde nettopp gjennomlevd påskehelga. Dei hadde vore vitne til Jesu krossfesting. Dei hadde sett korleis han vart pint til døde på dette forferdelege torturinstrumentet som ein romersk kross var. Dei hadde sett at ein av kameratane deira hadde forrådt Jesus, og at Judas deretter tok sitt eige liv. Ein av dei elleve, Peter, hadde truleg enno klangen frå hanegalinga i øyro sine. Han kunne berre gremmast over sitt eige svik.

Og oppstoda som hadde skjedd; den hadde enno ikkje gått opp for dei. Rykta om ein levande Jesus var begynt å gå. Men det var nesten for usannsynleg til at det gjekk an å tru. Andre rykte gjekk ut på at Jesu døde lekam var røva av læresveinane for å innbille folk at Jesus var stått opp frå dei døde. Akkurat dette visste dei elleve berre var løgn og bedrag. Men likevel tvila dei. Til og med når dei her på fjellet i Galilea kunne sjå at Jesus sto lys levande framfor dei.

Sett med våre augo hadde dei grunn til å tvile også. Dei kunne tvile på om dei sjølve var i stand til å takle alt dette som møtet med den levande og oppstadne Jesus innebar.

Dei fleste av dei kunne truleg ikkje lese eller skrive. Eit einaste yrke hadde dei fleste av dei godt kjenneskap til. Det var fiske. Men å fange fisk, var liksom noko heilt anna enn det dei no stod overfor. Ei anna yrkesgruppe var også representert blant dei 11. Tollaren Matteus. Men ein tollar var ikkje akkurat det som vi i dag ville satsa på om vi var ute for å selje ein viktig bodskap til store folkemengder. På Jesu tid hadde ein tollar omtrent like stor tillit som dei fleste nordmenn i dag har til presidenten i USA.

Dei elleve, tvilande og usikre læresveinane, var altså i møte med den levande og oppstadne Jesus. I audmjuk tilbeding låg dei på kne framfor han. Audmjuke, men samstundes med ei indre uro over om dei ville vere i stand til å takle den utfordringa dei no stod overfor. Her var det langt igjen til skråsikre og overtydande trusheltar, som f.eks. dei vi møter i pinsehelga når Den Heilage Ande hadde fått fylle dei med kraft. Då stod dei fram og talte om Guds storverk på mange ukjende tungemål slik at folk i tusental vart omvende og let seg døype. Enno var utrenninga av Den Heilage Ande eit ukjent fenomen for dei. Lovnaden om at dette skulle skje, var gjeven, men på dette tidspunktet rådde spørjande tvil og usikker forvirring.

I denne situasjonen er det at Jesus står fram og talar til dei. Ikkje noko lang og innvikla teologisk utgreiing. Heller ikkje mange oppfordringar og forsikringar eller innvikla diskusjonar om føresetnader og tariffavtalar som først må inngåast.

Derimot ei eineståande proklamering.
Først av si eiga makt!
"Eg har fått all makt i himmelen og på jorda"

No hadde Jesus total fullmakt frå Gud. All makt i himmel og på jord. Her var det ikkje snakk om ein puslete terrorist som tiltvinga seg makt ved urettmessig bruk av trugsmål og våpen.
Det var Guds Son som verkeleg var den allmektige, og som ikkje hadde noko ynskje om å misbruke si makt, men som med eit herrevelde og med myndigheit som var utan grenser ville gje sine næraste medarbeidarar det oppdraget som eigentleg gjekk utover all menneskeleg fornuft.

Dei elleve tvilande og usikre, ulærde og vanvørde læresveinane fekk verdens største oppdrag midt i fanget denne dagen:
"-gjer alle folkeslag til læresveinar"

Her hjå oss strevar ei relativt velorganisert kyrkje som rår over all verdens moderne utstyr som datamaskinar og digitale koronatidsgudstenester på TV-skjermar eller mobiltelefonar. Vi har fargerike konfirmantlærebøker og fikse pedagogiske opplegg for dåpsborna. Men vi opplever likevel at det er krevjande å formidle ein tusen år gammal bodskap til nye generasjonar.

Der på fjellet i Galilea låg 11 tvilande og usikre læresveinar på kne framfor meisteren. Ytre sett mangla dei alt. Likevel hadde dei alt. For Jesus lova dei at han skulle vera med med si allmakt. Oppdraget dei fekk var ikkje umogeleg. Det var ikkje meiningslaust at desse få mennene skulle ta fatt på å vinne ei heil verd for bodskapen til han som stod der og tala til dei. Det gjekk an!

Heile kyrkjehistoria, frå dagen då oppdraget, misjonsbefalinga eller dåpsbefalinga, vart gjeven, og fram til dagen i dag, er eit ufatteleg sterkt vitnemål om at Jesus var i stand til å stå ved sine lovnader. Han var verkeleg allmektig. Han hadde all makt i himmel og på jord.

Difor nytta det. Difor kunne dei gå i gang med det same, slik dei også gjorde. Allereie første pinsedagen fekk kyrkja 3000 døypte medlemmer. Og seinare kom fleire etter. Hundrevis. Tusenvis. I millionar har folk flokka seg rundt Misjonens Herre og Meister.
Det var slett ikkje desse elleve som sjølve utretta slike mirakel. Det var Jesus sjølv som fylgde opp og som på praktisk vis viste at han aldri gjekk frå det han lova:
"- sjå, eg er med dykk alle dagar så lenge verda står."

Jesus er med; alle dagar!
Det betyr at Jesus er med også i dag. På denne treeinigssøndagen 2020. Framleis vil Jesus at kyrkja hans skal vekse. F.eks. her i Eidsvåg. Og eg er nokså overtydd om at han finn mange av same slaget som dei elleve på fjellet i Galilea her i Eidsvåg eller i Åsane. At det ikkje finst så veldig mange fiskarar mellom oss, er ein ting. Men likevel finst det heilt sikkert folk med same tvilande og usikre innstillinga som desse elleve hadde.

Held det, det Jesus har sagt? Er han verkeleg med meg? Kan han bruke meg i teneste for seg her vi bur?

Dei elleve fekk snart erfare at Jesus hadde mykje meir å gje enn det dei hadde fantasi til å førestille seg.
Tenk på det du går glipp av om du dreg deg unna han som verkeleg har all makt i himmel og på jord? Tenk om du skal streve deg gjennom livet i eiga kraft, når krafta frå den allmektig er tilgjengeleg på ein armlengdes avstand?

Tenk om vi trauste og trygge medlemmer av vår norske kyrkje kunne lære av våre brør og søstre i vår katolske moderkyrkje. Utan den sjenanse og utryggleik som vi omgjev oss med, utan alle sideblikk til naboar og slektningar, teiknar dei seg med krossteiknet så kven som helst kan sjå det. Dei knelar på kalde steingolvet i kyrkjene og dei tek med smil og glede, og av og til endåtil med applaus, i mot Herrens lekam og blod som vert retta fram mot dei.

For snart to tusen år sidan kalla Jesus elleve tvilande og utrygge læresveinar til verdens største oppdrag: "-gjer alle folkeslag til læresveinar". Dei elleve utretta utrulege ting. 

Men dei elleve er forlengst vortne til støv. Deira gjerning er godt på veg til å verte fullført, men enno står ein del att. Framleis kallar Jesus nye til å gå inn i denne oppgåva. Han kallar nye til å verte fylte med den overveldande erfaring det er å oppdage at lovnaden framleis står ved lag:
"Eg har fått all makt i himmelen og på jorda"
"-Og sjå, eg er med dykk alle dagar så lenge verda står."

I dag er det oss her i Eidsvåg som møter ordet frå Jesu munn. Det er sagt til kvar og ein i kyrkjelyden. Det er sagt til konfirmantar og til familiane deira. Til dåpsfolk; ja til kvart einaste menneske som har øyro å høyra med på denne søndagen, og som ikkje stengjer att alle luker for det Jesus har på hjarta. Til kvar einaste ein lyder det: Lat ikkje ordet frå den allmektige gå deg forbi. Han treng deg - like sterkt i dag her i Eidsvåg - som han trong dei elleve då oppdraget skulle setjast i gang. Dei elleve tok i mot utfordringa. Redde. Tvilande. Likevel med ja i hjarto.
Utfordringa til å gå i Jesu teneste går i dag vidare til deg!
Hans lovnad står fast:"-Og sjå, eg er med dykk alle dagar så lenge verda står." 

AMEN

Den store reisedagen

Kristi Himmelfartsdag. I. 21.05.20
Mark. 16,19-20
Arna kyrkje

Den store reisedagen.
I årevis har Kristi Himmelfartsdag vore nettopp det for vanlege nordmenn. Dagen fell alltid på ein torsdag. Difor kallar vi han også for Helgetorsdag. Så med fredag som ein potensiell avspaseringsdag for arbeidstakarar, og påfølgjande helg, ser alle at her kan vi få til ei verkeleg oval langhelg. Som skapt for hytteturar, eller familiebesøk til Oslo eller Rogaland eller Trøndelag.

Av den grunn veit vi som byr inn til gudstenester på denne dagen at det ofte kan vere godt under gjennomsnittleg frammøte i kyrkjene våre på Kristi Himmelfartsdag.

Men dette året er det mykje som er veldig annleis. Reiselysten har fått ein knekk hjå mange. Framleis er det rikeleg med folk som knapt vågar å gå på butikken eller setje seg på ein buss. Regjeringa har gjeve nye reiseråd for sommarferien, og i den grad folk vil på tur, ser det ut for at det vil bli lite bruk for pass for dei fleste nordmenn i sommar.

Uansett har vi i alle fall kome oss så pass ut av pandemiens klør, at vi har samla alle dykk som er her i kyrkja nett no til ei av dei første gudstenestene på lenge. Framleis oppfører vi oss ikkje normalt når vi omgår kvarandre. Men vi kan vere i lag på litt spesielle vilkår. Det er vi veldig glade for. Og eg seier til kvar av dykk som fann fram til kyrkjebenken i dag: Takk for at du ikkje reiste bort. Takk for at du valde å ta ut på kyrkjeferd i staden.

Den store reisedagen.
Frå bibeltekstane har vi høyrt om Jesus som fòr på himmelferd.
Det måtte vere litt av reise.
Frå teksten i Apostelgjerningane har vi høyrt at læresveinane hans var vitne til at Jesus vart
«-lyft opp medan dei såg på, og ei sky tok han bort for augo deira»

Han reiste til ein stad bakom skyene. Slik står det. Mange har undra seg: Kvar er staden han for til? Kva finst bakom skyene?
I dag veit vi litt meir om himmelrommet og korleis det ser ut over skyene enn dei gjorde i Jesu samtid. Dei fleste av oss har vore der. På ein av våre mange reisedagar. Frå flyet har vi sett oppover og utover og nedover. Skyene under oss. Sola, månen og stjernene rundt oss. Astronautar har vore endå lenger borte enn flya til SAS og Widerøe. Den første russiske astronauten kunne som kjent melde at han ikkje såg nokon Gud der ute i verdensrommet.

All verdens reiseaktivitet bortom skyene vil sjølvsagt aldri finne adressa til Gud.

Men Gud bur ein stad bortanfor det vi kjenner her på jorda. Og ved hans side bur Jesus. For evangeliet i dag kan fortelje oss at Jesus «-vart teken opp til himmelen og sette seg ved Guds høgre hand.»
Dette er nesten ordrett det vi også vedkjenner som vår kristne tru når vi kvar søndag seier fram truvedkjenninga i kyrkja.

I dag skal vi ikkje bruke mykje tid på å snakke om Guds adresse. Vi skal ikkje leite opp himmelgatene på Google Maps. Vi spør ikkje kven som har laga himmelstolane der Gud sit, og der Jesus er ved hans høgre hand.
Dette er ein del av det som uansett ligg utanfor det vi kan forstille oss. Dette handlar om den himmelske æva. Det som var frå opphavet, før verda vart skapt. Det som skal vere inn i ei æve vi ventar å få stige inn i bakom død og grav.

Det næraste eg har funne i Bibelen om kvar Guds bustad er, det er i det vakre ordet i
Jes 57,15: «Så seier han som er høg og opphøgd, han som tronar evig, Den heilage er hans namn: I det høge og heilage bur eg og hos den som er knust og nedbøygd i ånda.»
Det får vere med det: Jesu himmelferd gjekk til det høge og heilage. Til Gud Faders høgre hand. Men samstundes er han her: «-hos den som er knust og nedbøygd i ånda.»

Hans himmelfart var ikkje ei verdensflukt der han let oss vere att som foreldrelause born. (Johs.14,18). Det var heller ei reise rundt til alle som treng hans nærvær nett no. Han bur
«-hos den som er knust og nedbøygd i ånda.»

Han bur hjå dei som er redde på denne dagen. Som ser virus, svevande for augo når ein skal sove. Han er hjå dei som veit at ein av dei ein er glad i, kan bli veldig sjuk og kome til å døy.

Og han er hjå dei som er langt, langt fleire i tal, og som diverre har kome fullstendig i bakleksa dei siste månadene, dei mange som døyr frå oss av heilt andre sjukdommar enn den som fyller avisspalter, TV-skjermar og er på leppene til nesten kvar einaste nordmann.
Det er ikkje større sorg å misse ein pårørande i Covid 19, enn det er når mormor på 90 fell om på badet med broten lårhals, og ikkje overlever sjukehusoperasjonen.

Den store reisedagen.
Unntakstilstanden vi er inne i nett no, vil gå over før eller seinare. Då skal vi ut å reise igjen.
Eg håpar at eg sjølv vil vere frisk og førleg nok til å halde fram med det eg personleg likar veldig godt, Å reise ut, og slik også støtte ein livsviktig turistindustri sør i Europa når alt det vi kjempar mot i dag er over.

Men Kristi Himmelfart er likevel ikkje dagen for å promotere denne type utfart.

Derimot vert vi i evangeliet minna om det som er kyrkja sitt store oppdrag. Det står å lese at dei – altså læresveinane – «-gjekk ut og forkynte alle stader. Herren sjølv var hos dei og stadfeste Ordet med dei teikna som følgde med.»

Eit storarta ord. Eit underleg ord. Eit løfterikt ord.
Dei gjekk ut og forkynte, står det. Dei la ut på reiser. Slik vi las om det i teksten frå Apostelgjerningane der Jesus forkynte dei det vi kallar «Misjonsbodet»: «De skal få kraft  når Den heilage ande kjem over dykk, og de skal vera mine vitne i Jerusalem og heile Judea, i Samaria og heilt til enden av jorda.»

Visst skal vi reise. Visst skal vi dra ut. Langt av gårde. Når vi har besøkt Arna og Bergen, når vi er trygge for at hovudstaden Oslo er nådd av dei som er vitne om Jesus, så ligg vegen vidare og ventar. Vegen til verdens ende. Til enden av jorda. For å vitne. Vitne om Jesus som ein gong kjem tilbake til oss slik han i si tid fòr i frå oss. Synleg. Nærverande. Han kjem for å opprette det evige rike der vi skal sjå han ved Faderens høgre hand.
Då skal vi få vite adressa, som nett no er eit mysterium.

Mens vi ventar skal vi reise. Vi skal farte avgårde. Først i nærmiljøet. Det som tilsvarar det Samaria var for Jesu nære vener. Men det å fortelje om Jesus skal ikkje vere eit oppdrag som stansar ved ei grense. Jesus nemner «enden av jorda». Og når vi veit det læresveinane ikkje visste, at jorda er rund, då forstår vi at reisa kan bli lang. For oppdraget er stort.
Men vi har godt reisefølgje.
For det står om han som fòr til himmelen, han som vart gøymd bak skya, han var like fullt nærverande også etter Himmelfartsdagen.
«Herren sjølv var hos dei, og stadfeste Ordet med dei teikna som følgde med.»

AMEN

Engelen styrkte han

Nykirken. 07.04 2020.
Bønn/Andakt for Bjørgvin bispedøme. Streaming.
Luk. 22, 29-44 (Getsemane)

Den stille veka.
Men meir stille enn nokon gong. Heimeliv. Hytta er lenger borte enn vi synest om. Isolasjon for nokre.
Men største problemet vårt nett no er likevel noko anna. Dette at inni i oss er det så mykje angst og uro. Vi maktar ikkje å kvile i stilla. Den usynlege fienden har skaka oss.

I Jerusalem var det desse dagane fokus på Jesus. Gjennom år hadde han gått rundt i det heilage landet. Halde store talar for veldige folkemengder. Gjort under og teikn. Lækt sjuke. Til og med hadde han vakt Lasarus opp frå døden.

For nokre dagar sidan kom han til Jerusalem, ridande på eselet, mens folk hylla han.
Knapt nokon hugsa orda han ein gong sa - at han snart skulle lida. Døy. Stå opp.
Og om dei hugsa, så forstod dei ingen ting. Ikkje ein gong venene hans forstod.

Det er nesten så vi som lever i dag må lure: Forstod Jesus sjølv?
For rett etter innstiftinga av nattverdmåltidet på skjærtorsdag møter vi Jesus og læresveinane hans i Getsemane.

Les: Luk 22, 39-44

Kjære urolege medmenneske. Kjære truande kristne. Vi skal inn i påskehelga no.
Redde, vi og. Vi ropar som Jesu gjorde: «- ta dette begeret frå meg!»

For slik Jesus hadde det i Getsemane, slik kjenner også mange truande på at Gud synest så lengt borte i det vi opplever denne påska.

Visste ikkje Jesus kva som venta han?
Han hadde på førehand tala tydeleg nok om at Menneskesonen skulle lida. No var tida inne.
Det vart tøft – også for Jesus. «Far, om du vil, så ta dette begeret frå meg! Men lat det bli som du vil, ikkje som eg vil.»

Jesus forstod at det venta han noko tungt og vanskeleg. Difor bar han fram si klage til sin himmelske Far. Han ropa ikkje på noko forklaring, han tømde berre ut sin angst.

Vi som skal feire påske om nokre dagar skal gjere som Jesus gjorde:
Vi skal få rope ut vår naud.
Og vi skal merke oss kva det står: «Ein engel frå himmelen synte seg då for han og styrkte han.»

Vent på engelen, du også. Han skal du også møte att når sola renn påskedagen. Der vil han vere ved den tomme grava. Han skal vitne til oss frå Gud: Jesus lever.
Det er vårt håp når vi meir bokstavleg enn nokon gong til no i våre liv kjenner på at vi er i lag med Jesus i Getsemane.
Difor ber vi om at vi også må få oppleve dette:  «Ein engel frå himmelen synte seg då for han og styrkte han»

AMEN

Guds finger II

3. s. i fastetida I  - 15.mars 2020 Salhus (Lett omarbeida preike frå 2014) Luk. 11,14-28

Øde vidder, eller [som det eigentleg står på gresk - άνύδρων - ] det som er uttrykt i den nynorske bibelomsetjinga: Tørre vidder, og endå betre, slik det stod i den nynorske omsetjinga fram til 2011-utgåva av vår Bibel kom: Vasslause vidder.
Der kan den ureine ånda hamna, les vi.

Eg synest uttrykket «vasslause vidder» kling veldig flott.
Eg vil bruke det fleire gonger i denne preika.

Når eg høyrer desse to orda: «vasslause vidder», ser eg for meg eit lite innbydande landskap.  Ein stad på grensa mellom ørken og sumpland. Ikkje heilt tørt. Men med enkelte blaute pølar med giftig, stinkande veske. Udrikkande og livsfarleg. Flatt og varmt. Over slike vasslause vidder flakkar dei vonde åndene som Jesus talar om.

Om det verkeleg finst slike vasslause vidder nokon stad, eller om dette er eit fantasibilete, skapt i teikneseriar, det spelar inga rolle. For Jesus brukar eit bilete på det totalt ugjestmilde. På staden der ingen kan leve. Ikkje ein gong dei ureine åndene. Demonane.

Men vondskapen som er driven ut i dette dødens landskap søkjer seg betre tilhaldsstader. Den vonde ånda hugsar betre tider og seier: «Eg vil fara attende til huset mitt som flytte i frå.»

Vondskapen har ein bustad. Eit hus. Demoniet er å finne på ei adresse. Dersom då ikkje nokon tek opp kampen mot "vondskapens åndehær i himmelrommet" (Ef.6,12) og set djevelen på porten.

I dag handlar preiketeksten nettopp om dette. Om at det er mogeleg å kjempe mot det vonde og å vinne over det. Men det handlar om meir. Det dreiar seg òg om å vere åndeleg vaken; om å vere så pass medviten at vi syter for at den vonde ånda som vender attende frå flakking over vasslause vidder, aldri vil finne eit tom hus der det berre er å flytte inn i lag med endå verre selskap enn det denne vonde ånda sjølv utgjer.

Vi har kasta dei vonde åndene på dør! Vi vil knapt nok ta ordet «vond ånd» i vår munn. Tekstar i Bibelen, som den vi møter på denne 3.søndagen i faste, vil vi helst hoppe bukk over, eller ta ein elegant sving utanom.
Dette er noko som Jesus var nøydd å ta opp i si samtid, men i dag, to tusen år seinare, veit vi betre enn som så. Demoni dyttar vi kjapt og enkelt over til psykologane og psykiatrane. Slikt teier ein moderne teolog om i eit moderne norsk samfunn.
Vi har vaska ut dette rommet. Lufta og gjort reint.

Men kva har vi fylt opp med i staden?
Står det berre att eit tomt rom? ”Feia og pynta”.

Lar vi oss bedra til å tru at ånda frå dei vasslause viddene ikkje flyttar inn att med sitt utrivelege selskap, så snart ho berre får sjansen?

Kanskje skulle vi akkurat i dag, på denne 3.s. i faste, filosofere litt over det uttrykket som Jesus brukar. Han snakkar om at den vonde ånda leitar etter ein stad å bu, og at ho kjem tilbake der ho ein gong var. Ho "-finn det feia og pynta" og flyttar inn.

Når det er feia og pynta, då er det av og til heilt tomt.
Eller det kan vera sterilt og nærast livlaust.

Er det slik det er i livet til mange av oss? At det er tomt?

Mange har gjort alt grundig reint; dvs. dei har kasta ut gamaldags moral og tankegods frå fedre og forfedre. Kyrkjegang på søndag, heilaghalding av kviledagen, bordbøn og kveldsbøn forsvann samstundes som ein også kasta på dør tankar om at kortspel og dans var dei største syndene i livet.

Kanskje kasta vi barnet ut med badevatnet?

Kanskje har vi vore så ivrige etter å unngå å verte sett i bås med trongsynte, rettruande at vi har feia ut det meste. Det er feia og pynta i livet. Eller det er aldeles sterilt. Ingen får sleppe til for å smitta meg.
Vi får av og til inntrykk av at å påverke borna og dei unge med kristen forkynning er omtrent like skummelt som viruset så mange er livredde for akkurat no. Difor høyrer ein ikkje ei andakt eller ei preike, like lite som ein høyrer eit manande foredrag av ein politikar som ynskjer at eg skal engasjere meg i samfunnet.

Det er godt for alle som har eit hus å bu i om det er reint, feia, pynta og fjelga i heimen. Men om vi legg same målestokk på livet vårt, då kan det gå reint ille.
Vi kan tømme ut og reinske bort så mykje, at det vert ståande att eit tomrom som må fyllast med eit eller anna. Vi kan skapa eit åndeleg vakuum rundt oss som rett og slett må fyllast med noko.
Influensarar er det ein del unge menneske som kallar seg. Dei poppar opp der unge menneske i dag søkjer informasjon og inspirasjon. Dei har makt. Dei påverkar. Dei fyller tomrom. Eg påstår slett ikkje at dei er vonde, desse unge influensarane. Eg trur ikkje det er vonde ånder som driv dei, Men det er verkeleg mykje tomgods dei presenterer som viktig.
Tenk om det kunne dukke opp kristne influensarar som fekk millonar av Likes ved å skrive om Kristus i staden for om kosmetikk?

Uansett skal vi tenkje over at den vonde sjølv er ute for å fylle opp. Han vil ha hus og heim i ditt og mitt liv. Han flyttar inn på dagen om han får sjansen. Ikkje i form av ei teatralsk demonbesetting. Men på ein raffinert måte, umerkeleg både for oss sjølve og for andre.

Det er kamp om mitt og ditt liv. Ikkje lat som om du ikkje merkar det. Det var ikkje utan grunn at Jesus sjølv i Herren bøn lær oss å be med desse orda: «Lat oss ikkje koma i freisting, men frels oss frå det vonde»

Slik skal vi be fordi den vonde er ute etter å få herredøme over deg og meg.

Det er kampen om dette herredømet som er det eigentlege sentrum denne kyrkjesøndagen. Kampen mellom Jesus Kristus og Satan sjølv.
Vi kan kvie oss for å innrømme det, men det er i flg. Guds ord ikkje noko mindre som står på spel.
Og det finst ikkje noko nøytral mellomstilling, slik vi så gjerne ynskjer å tru.
Jesu eigne ord frå teksten i dag står der og lyser som ein neonreklame:

"- Den som ikkje er med meg, er imot meg. Og den som ikkje samlar med meg, han spreier."

Det nøytrale, det tomme, det sterilt reine, er eit bedrag i denne samanhang.

Vi må fylle opp våre tomme rom, slik at ikkje vondskapen og ureinskapen og djevelskapen flyttar inn der tomrommet står og ventar på å bli fylt opp.

Difor er det i dag ein veldig styrke i å feste seg ved at du og eg får hjelp til å hugse at vi tilhøyrer ein som er sterkare enn Satan. Vi er døypte for å tilhøyre den krossfeste og oppstadne Jesus Kristus. Vi har hans eigedomsmerke, krossteiknet, på oss. Difor skal du vite at du er hans.  Difor gjeld det i denne fastetida: Lat han fylle deg med sin Ande og si kraft. Lat det som er tomt i livet ditt vere ope for Jesus.  Sei nei til freistaren, og ta heller tak i handa til han som er sterkare enn freistaren.

Vi song nokre vers av ein pinsesalme like før denne preika i dag. Innhaldet i denne salmen gjev djup meining i høve til det vi no snakkar om:

Vår fiende, jag ham langt på flukt,
gi fred og troens fagre frukt,
og la oss alle, store, små,
i sjeleomsorg hos deg stå! 

(NoS 512. v.5)

I vår kamp mot fienden, den vonde, og mot dei vonde åndsmaktene som kjempar om herredømet i våre liv, møter vi i dag altså Jesus som tok opp kampen. Det var ein kamp som vart ført på vegne av oss alle. Vi har lese korleis han dreiv ut den vonde ånda frå den mållause mannen. Og i det som hende i den samanhang, skal vi merke oss Jesu retoriske utsegn:  ”Men er det med Guds finger eg driv ut dei vonde åndene, ja då har Guds rike nådd fram til dykk."

Guds finger!

Det er nettopp Guds finger vi skal sjå etter. Den Guds finger som har så stor styrke og kraft at eit lite vink med fingeren er nok til å vippe all vondskap av pinnen.
Guds finger peikar ut vegen mot dei vasslause viddene for dei vonde åndene. Dit skal dei fare. Der skal dei flakke. Der skal dei halda seg utan rast eller ro, og dei skal aldri flytte inn att og slå seg ned i ditt eller mitt liv.

Guds finger peikar deretter på Jesus Kristus. Med skapande kraft teiknar fingeren opp Jesu frelsarverk for oss. Vi ser hans kamp mot all vondskap og synd. Vi ser kor tung kampen er. Vi ser ein frelsar som lyt tole kross og død og grav. Men Guds finger er der heile tida. Hans finger veltar bort steinen ved inngangen til Jesu grav. Vi ser inn på vitnemålet om han som har sigra over det vonde og over den vonde.

Det er Guds rike vi ser inn i. Guds rike har kome til oss. Guds rike der det gode vann over det vonde. Der all djevelskap har vike plass.

Jesus løftar opp Guds finger mot oss. Meir skal det ikkje til før vondskapen har tapt. Det er denne bodskapen  som skal fylle hjarto våre og sinnet vårt i dag.  For når vi er fylte av glede over Jesu kraft og Jesu siger i våre liv og for våre liv; når han flyttar inn i våre liv og i våre hjarto, då er det ikkje att noko feia, pynta og fjelga tomrom der ubedne gjestar frå aude, vasslause vidder skal flytta inn.

 AMEN

Mat, mirakel og makt

1.s. i fastetida. I – 01.03.2020

Arna

Matt, 4,1-11

«Sidan førte Anden Jesus ut i øydemarka for at djevelen skulle freista han.»

Jesu fastetid i 40 dagar i øydemarka, åleine med Gud, var ei direkte følgje av det vi kan lese om i linjene rett føre vår preiketekst frå starten av kap. 4 i Matteusevangeliet. Kap.3 i same evangelium sluttar nemleg med forteljinga om Jesu dåp. I det vi kan lese om Jesu dåp, ser vi m.a. at Jesus får Den Heilage Ande som ei gåve frå Gud Fader sjølv. Den treeinige Gud openberrar alle personane i guddommen samstundes ved Jesu dåp. Vi møter Jesus; vi ser Anden kome ned frå himmelen som ei due, og Guds røyst lyder frå skya.

Og denne viktige hendinga, som eigentleg fortel oss korleis Jesus, ved å verte døypt, går inn under menneskelege kår; han vert som ein av oss vanlege syndarar; denne hendinga fører altså direkte vidare til det vi les om i dag: «Sidan førte Anden Jesus ut i øydemarka»

Den Anden som Jesus fekk ved dåpen, er det som fører Jesus ut i øydemarka for at han skal faste, for at han skal vere nær sin himmelske Far og førebu seg på prøvingane som ventar han.

Og han hadde grunn til å førebu seg. For det var store prøvingar han gjekk inn i då dei 40 dagane og nettene var til ende.  

For då var han straks på pletten. Han som er vond og sløg som slangen. Djevelen sjølv. Men taktikken til djevelen er heldigvis grundig avslørt alt på Bibelens første sider. Heilt frå vi møter han når han lokkar dei første menneska, Eva og Adam, til fall, og tvers gjennom alt vi les i Bibelen, så trør Satan dei same stigane.

I gudstenesta i dag har vi alt lese om korleis djevelen skapte seg om til ein slange som smaug seg inn i Paradis og førte Adam og Eva utfor stupet. Tilsynelatande uskuldig nærma han seg dei første menneska. Lokkemiddelet hans var enkelt, men utspekulert:

- Smak og et!   - de skal bli som Gud og kjenna godt og vondt. (1.Mos.3,5)

Den første freistinga gjekk på at mennesket ville verte som Gud.
Dei ville unngå døden. Dei lytta til djevelen som laug: "De slett ikkje til å dø" sa han. Men ved å ta djevelen på ordet, i staden for å lyde Guds påbod, var det nettopp døden som vart resultatet, ikkje berre for Adam og Eva, men for heile menneskeslekta som vart deira etterkomarar.

”- No såg kvinna at treet var godt å eta av, og og ein fryd for auget – eit tillokkande tre, sidan det kunne gje innsikt. Så tok ho av frukta og åt. Ho gav òg til mannen sin, som var saman med henne, og han åt.” (1.Mos.3,6)

Tilbake til Jesus i teksten vår i dag.
Han er i same situasjon som Adam og Eva. Freistaren smyg seg innpå han. Men no er Jesus trøytt og utmatta etter lang faste. Djevelen veit at Jesus er svolten. Han lokkar ikkje med frukt. Men med brød. Dvs., han lokkar med Jesu allmakt som kan skape om steinar til brød for ein svolten mage.
 

I denne situasjonen er det at vi ser kva som bur i Jesus. I motsetnad til dei første menneska, som vart lokka i djevelens felle, så maktar Jesus å avvise djevelens freisting.

På første søndag i faste står den kristne kyrkja opp for å sjå djevelen i kvitauga. Vi vil freiste å finne ut kven det er som utfordrar Jesus og alle hans tilhengjarar så kraftig. Kven er som byd opp til kamp?

Djevelen er ingen mann med horn og geitefot. Han svingar ikkje djevelgaffelen over hovudet. Rett nok står det i skrifta at ”Motstandaren dykkar, djevelen, går omkring som ei brølande løve og leitar etter nokon å sluka.” (1.Pet. 5,8)

Men djevelen, det er han som lokkar med alt som tilsynelatande er godt og positivt.

Han lovar mat, mirakel og makt i møte med ein svolten og utsliten Jesus.

Tre gonger gjekk djevelen i nærkamp med Jesus. Tre gonger gjorde han freistnad på å lokke Jesus inn i si teneste. Tre klassiske feller stilte djevelen opp for Jesus.

Først var det maten. Den svoltne Jesus skulle gjera steinar til brød og ete seg god og mett.

Djevelen vart avvist av Jesus.

Dinest var det mirakelet som den vonde lokka med. Han ville ha Jesus til å kaste seg utfor tempelmuren, for at englar skulle kome og bere han på hender.

Framleis var Jesus avvisande.

Den tredje fella til djevelen var makta: All verdens rike og deira herlegdom skulle Jesus få om han tilbad Satan.

Vekk med deg! var Jesu klåre svar.

Mat - mirakel og makt.

Freistingar som ville lokka dei fleste av oss til fall.

Men Jesus stod fast. For han visste kva det heile dreia seg om. Han visste at her stod det om å unngå Adam og Evas grunnleggjande feilsteg - det som førte død og fortaping med seg. 
Den forførande djevelske røysta som til og med nytta Guds ord som lokkemiddel, den måtte avslørast med det same middelet: Gud ord.
Difor var Jesus kontant og krystallklår: "- Det står skrive" eller: "Det står òg skrive.."

Jesus hadde det rette svaret å møte den vonde med:

"Mennesket lever ikkje av brød åleine, men av kvart ord som går ut frå Guds munn".

Eg trur at djevelen i dag gjerne vil stengje utsynet vårt til lidande menneske rundt om i verda. Akkurat no har ei heil verd fokuset retta mot eit virus som skapar frykt og uro hjå mange. Det skulle berre mangel om ikkje styresmakter og helsevesen tar dette på alvor.

Men det er tankevekkande når vi også kan lese følgjande fakta: https://www.facebook.com/civillibertiesconsumerrightsnotolls/photos/a.753109438072351/2655832501133359/?type=3&theater

I Kina har det på to månader døydd ca 1350 menneske av Coronaviruset.
Det skaper panikk og mediestorm over heile verda.

Samstundes døyr 24.000 menneske av svolt, kvar dag.
Av desse er 3 av 4 born under 5 år. Nesten ingen skriv om dette i media.

Vi må spørje: Er det djevelen som har fått oss til å vere så passive at vi tilsynelatande nesten ikkje gjer noko som helst for å betre deira kår som svelt, eller for å dempe konfliktar mellom rike og fattige?
Er det fordi svolt ikkje er noko som rike døyr av? Er det difor vi uroar oss grenselaust for eit virus, mens det døyr ca. tusen gonger fleire pr. dag av svolt?

Djevelen vil ikkje at vi skal sitje att med ein dårleg smak eller kjenne på at livet vårt har gått sund. Men om han kan få oss til å leve slik at livet for mengder av menneske andre stader brotnar i hop, då har djevelen likevel vunne ein stor siger. Om vi kan leve slik at vi med vår levemåte provoserer dei fattige til opprør, motstand og terror, til at krigar vert utløyste, og miljøet og klima vert øydelagd, då kan den vonde smile til slutt.

I dag er vi komne til Guds hus, ikkje for å la oss vippe av pinnen av vår vonde motstandar.

Men for å la oss inspirere til å leve slik han viste at vi kan gjere det, han som ikkje let seg freiste – Jesus Kristus.

Vi må våge å seie nei til det som fortener eit nei. Vi må innrømme at vi er svake i vår vilje, at vi av vond røynsle veit at det er lett å gje etter for noko vi seinare vil angre på. Det gjeld å lære seg sjølv å kjenne på godt og på vondt.

For mange er det kanskje lett å hoppe forbi freistingane, mens andre høyrer den lokkande røysta som eit ekko frå Paradis: ”Smak og et”.
Lærdom frå den gongen er nyttig å ta med seg. Forboden frukt smakar kanskje godt der og då. Men som i Paradis: Forbanninga kan verte følgjesveinen om ein let seg lokke. Difor må vi be om mot og kraft og visdom og Ande til å seie nei til djevelens lokkemat.

Vi står ved inngangen til fastetida. Frå kyrkja kallar vi menneske til å følgje Jesus tett gjennom denne tida. Vere nær når han kjempar mot den vonde og mot freistinga. Og vite at den sigeren han vann, den skal vi få del i.

Vi vil kome til å falle der Jesus stod fast. Men fordi han stod fast og ikkje fall, så kan vi som trur på han og lever nær han; vi kan stole på at det finst nåde og tilgjeving og oppreising som vert retta ut mot falne menneske.
Når freistingane vert for store for deg og meg, då skal vi vite at han som ikkje fall står ved sida vår, reiser oss opp etter fallet og fører oss vidare.

Vår bøn til han, i fastetida, og kvar dag i året, har han sjølv lært oss:

”-lat oss ikkje koma i freisting, men frels oss frå det vonde”.  

AMEN

Det skremmande og fasinerande mysteriet

Kristi forklåringsdag, I. 16.02.2020
Biskopshavn
Matt. 17, 1-9

Det er lenge sidan eg var teologisk student. Kanskje er det difor at eg enno hugsar første gongen vi lærte å forstå eit uttrykk på latin. Eit av faga vi fekk opplæring i den gongen eg tok mine første steg inn i den teologiske verda, var læra om dei ulike religionane. Der var det eit viktig begrep på latin som vi måtte dukke ned i, utan at vi hadde lært noko om sjølve språket det var skrive på. Det var desse orda:
”Mysterium tremendum et fascinosum” (Rudolf Otto: «Das Heilige»)

Uttrykket er ei skildring av det som ligg i fenomenet religion, av religiøs erfaring, av nærleik til det guddommelege.
Orda betyr ”Det skremmande og fasinerande mysteriet”.

Det er ei utruleg god samanfatning av kva det handlar om når vi nærmar oss det guddommelege. Det er skremmande og fasinerande.

Slik opplevde dei nok hendinga på fjellet, dei som var der i lag med Jesus og som fekk sjå Jesu herlegdom. Peter og Jakob og Johannes var høgt oppe i denne samanhangen. Dei var høgt til fjells. Og dei opplevde det som svenskane ville kalle for en ”höydare” i det dei så langt hadde vore med på i si læretid saman med Meisteren.

Seks dager senere tok Jesus med seg Peter, Jakob og hans bror Johannes og førte dem opp på et høyt fjell, hvor de var alene.  Da ble han forvandlet for øynene på dem. Ansiktet hans skinte som solen, og klærne ble hvite som lyset.

Dei fekk ein glimt av Jesu guddom. Ikkje noko mindre.

Og alt hende på fjellet. Der Bibelen fortel oss at Gud kjem ned og stig mennesket i møte.
Gud møtte Moses på fjellet. Gud møtte Elia på fjellet.
Vi skal merke oss kva som hender på fjellet – nemleg at Gud openberrar seg for oss menneske her. Ikkje alltid synlege og tydeleg openberringar, men fleire stader i Bibelen les vi om delvise openberringar, oftast ved at utvalde personar får høyre Guds røyst. Røysta kjem som regel får ei sky eller ut or ei skodde som hyller inn fjelltoppen. Slike openberringar kallar teologane med eit framandord for teofaniar – det betyr gudsopenberring.

I lag med Peter og Jakob og Johannes kjem Jesus ved denne anledninga så nær læresveinane sine at den guddommelege glansen smittar over på dei.
Læresveinane ser Jesus. Men dei ser han ikkje som kvardagsmannen, snikkarsonen frå Nasaret. Han som hadde hus i Kapernaum. Han som gjekk rundt i same kvardagskleda som dei sjølve gjorde.
Brått framstår Jesus slik han var i opphavet, saman med Faderen, ein stad i det evige. Det vert synt fram eit glimt som viser litt av det som var før Jesus vart menneske.
Og av slik det skal vere når menneska kjem i Guds rike, og vert han like.

Jesus er så nær at det er råd å begripe at bak det vi ikkje fattar og forstår, der er han som er større enn oss. Der er Gud. Gud som skapte i opphavet. Gud som steig ned og vart menneske då Jesus vart fødd inn i vår verd.
Gud, han som er meir enn oss. Han som gjev loven gjennom Moses. Han som forkynner sin vilje til oss gjennom heilage profetar, representert på fjellet gjennom Elia som er ved hans side.

I lag med gudsmenn frå GT som ingen hadde høyrt frå på uminnelege tider, står Jesus der i det skinande lyset. No handlar det ikkje om loven eller om profetane. Her er han som er evangeliet. Den gode bodskapen. Jesus Kristus. Her vert han presentert av Gud sjølv. Løyndomsfullt, or skya talar Gud til læresveinane, men også til oss.

Vi ser han ikkje. For guddommen er ikkje for våre augo. Det guddommelege vert for oss openberra gjennom ord: «Dette er min Sønn, den elskede, i ham har jeg min glede. Hør ham!»

Men lysglansen frå Jesus vert snart borte. Røysta frå himmelen tagna.
Likevel: Det veldige som læresveinane fekk oppleve gjorde dei audmjuke, redde og underdanige. Det står at i møte med desse sterke opplevingane, så ”kastet de seg ned med ansiktet mot jorden, grepet av stor frykt”.
Jesus læresveinar hadde fått eit møte med det heilage, med det guddommelege. Dei opplevde ”Det skremmande og fasinerande mysteriet”.

Slik er det å kome nær det guddommeleg for eit vanleg menneske. Det vert for sterkt. Til og med Jesu aller næraste vener tolte ikkje det veldige dei fekk sjå. Dei kasta seg ned etter å ha sett den gamle og den nye pakt møtast på fjellet i guddommeleg glans.

Matt 17:7-8:  Men Jesus gikk bort og rørte ved dem og sa: «Reis dere, og frykt ikke!» Og da de løftet blikket, så de ingen uten Jesus alene.

Det var ikkje meir enn dette dei fekk sjå. Eit kort glimt av Jesu herlegdom. Ei kort vitjing av Bibelske personar som kom frå Guds æve og inn i deira tid. Berre små glimt.
«-Og da de løftet blikket, så de ingen uten Jesus alene.»

Det var over. No skulle dei ned att frå fjellet.
Det er der vi er nett no. Slik vi oftast er det. Nede i låglandet.
Men vi som har funne vegen inn i Biskopshavn kirke denne vinterdagen, vi skulle ta med oss viktige ting etter å ha høyrt om denne hendinga.

Først: Trua vår handlar om at vi stig nær eit mysterium. Å nærme seg den heilage Gud, å våge å feste blikket på det guddommelege, er å stige ut or kvardagen. Det er å gå steg som løftar oss høgare opp. Kanskje er det tungt å gå i motbakke av og til, trua sin motbakke. Men vi veit at når vi har forsert tunge brattheng og steile skråningar, så ventar det strålande utsyn frå fjelltoppen.

Som kyrkjelyd og som enkeltkristne skulle vi i sterkare grad søkje mot det guddommelege, mot det vi ikkje forstår og enno ikkje har sett fullt ut. Mot det vi anar er der, men som vi ikkje heilt har ord for å skildre. Skal vi våge å kalle det for det heilage? Eller rett og slett mysteriet? ”Troens mysterium”?

”Det skremmande og fasinerande mysteriet”.
Det heilage mysteriet er ikkje berre fasinerande. Det kan også verke skremmande. Skremmande fordi når vi syndige menneske kjem tett inn på det guddommelege, då vert nettopp vår syndige side avslørt.
Då er det utruleg sterkt å sjå det reine, det lyse, det skinande, i kontrast mot alt i meg sjølv som er tilsmussa, mørkt og falleferdig.

Det er ikkje tilfeldig at alle stader der vi les om liknande episodar som den vi har hatt i sentrum frå Bibelen i dag, så endar det med at menneska som møter det heilage vert slegne til jorda. ”(de) kastet seg ned med ansiktet mot jorden, grepet av stor frykt”

Skremmande og fasinerande.

I skjeringspunktet mellom desse motsette røynslene av det heilage, av Gud sjølv, der lyser Guds nåde aller klårast mot oss.
Det er forferdeleg for ein syndar å falle i hendene til den heilage Gud.

Men det er den same Guds hender som kan reise opp den som ligg nede, som kan fri oss frå angst og uro, som kan vise oss kva som hender når vi har opplevd det som er skremmande, slik Peter, Jakob og Johannes opplevde det:
Jesus gikk bort og rørte ved dem og sa: «Reis dere, og frykt ikke!» Og da de løftet blikket, så de ingen andre enn ham, bare Jesus.»

Han som er høg og heilag, han som talar or skya, han som er Gud og som let sin guddom skine gjennom Jesu ansikt, han kan nok slå oss til jorda. Men denne Gud kan også vise oss det vi treng å sjå for at vår redsle kan vike, og våre lengsler kan fyllast. Han vil vise oss Jesus åleine. Difor, når vi ser han, kan vi med rette syngje: ”Deg å få skode er sæla å nå”

Vi skulle våge oss nærare inn på dette mysteriet. Ta slitet med og gå trua sine motbakkar mot fjelltoppen, dit vi kan vere åleine med Jesus. For det står faktisk at det var litt av poenget med fjellturen.

Slik det også står at Jesus på veg ned frå fjellet bad læresveinane om ikkje å snakke om det dei hadde opplevd av store ting, ikkje før seinare.
Dette siste er også eit poeng vi ikkje skal oversjå. Mange har lurt på kvifor Jesus ikkje ville at dette skulle snakkast om, før etter hans død og oppstode.
Noko sikkert og godt svar på spørsmålet har vi ikkje.

Men kanskje kan vi som lever i ei tid der vi har lett for å stige over grenser mellom det intimt, private, og det som er offentleg, tenkje over: Er dette eit teikn på at vi lever i ein kultur i oppløysing?

Eg tenkjer at det i alle menneske finst opplevingar, ikkje minst av åndeleg karakter som skal forvarast i det løynde, som ikkje skal brettast ut for kven som helst. Difor er det av og til godt å søkje inn i det stille rommet. Inn i det meditative, inn i retreaten, der vi kan vere åleine ei stund i lyset frå Jesus, og vere så stille at vi kan høyre den stemma som peikar på Jesus: «Dette er min Sønn, den elskede, i ham har jeg min glede. Hør ham!»

Høyr han!

Det er dit vi må kome. Inn i stilla og det ettertenksame, der Ordet lyder, der Jesus talar, der mysteriet blenkjer slik at trua kan sjå og gripe tak.

Det kan være skremmande. Men også fasinerande.

Og synet av Jesus vi då får sjå, kan vere aldeles overveldande.

AMEN

- du passer perfekt i Guds hånd

Innsetjing av to prestar, Eidsvåg kirke 09.02.20. Såmannssøndag.
Aage Mjeldheim, sokneprest.  -   Martin Nørremark, kapellan.

Kjære Eidsvåg menighet.
Kjære Aage. Kjære Martin.

Dette er ein veldig spesiell dag for Eidsvåg menighet. Så vidt eg veit har det ikkje hendt før at to prestar på formelt vis er blitt innsette på same dag i denne kyrkja.
Vi kjenner rett nok deg, Aage, godt no. Du har vore mellom oss lenge, men først i dag kan vi helse deg velkomen mellom oss som fast tilsett sokneprest. I den tida du har vore konstituert i denne stillinga har du fått mange vener her i denne kyrkja. Vi veit kven du er. Vi veit kva du står for, og hadde vi vore små born kunne vi stemt i barnesongen der omkvedet lyder slik:
«Du er du og du duger,
ja, du passer perfekt i Guds hånd»

Aage, det var aldri tvil om at du skulle bli fast sokneprest i Eidsvåg. Du duger! Lukke til!

Sant å seie er dei fleste som er her i dag, meir spente på kven den nye kapellanen vår er.
Martin, vi har venta lenge på deg no.
Du har gjort eit stort oppbrot i livet ditt. Frå Danmark har du tatt med deg kona di og dei to borna dine, og alt du eig og har. Med danskebåten kom du og dine seglande hit til byen vår for ei veke sidan. Du har fått deg norsk personnummer og norsk mobiltelfonnummer. Du må selje den danske bilen din og kjøpe deg ein svensk bil med norske skilt. Så er du klar til å bli kjent med norsk kultur, med norsk språk og med norsk kyrkjeliv.

Det blir masse nytt for deg. Det blir mange utfordringar. Og vi som allereie før denne dagen i dag har rukke å helse på deg, har lært så pass om deg at vi forstår at du med stort frimot vil ta fatt å lære deg alt dette nye på kort tid.

Du er dansk. Du skal få lov å vere dansk mellom oss. Nordmenn og danskar har som kjent eit langt og djupt fellesskap som eitt folk. Eg håpar av vi her i Eidsvåg vil demonstrere for deg og din familie at vi framleis kan leve som eitt, og at du etter kvart vil bli ein så integrert del av Eidsvåg menighet at ingen vil reflektere over dette. 

Vi skriv difor litt om på den norske barnesongen, og ynskjer deg velkomen med desse orda:
«Du er dansk og du duger,
ja, du passer perfekt i Guds hånd»

Vi ynskjer to prestar velkomne på såmanssøndagen.
Det er Martin som i dag skal forkynne for oss alle om såmannen, og om såkornet.
Kva Martin har på hjarte om såmannen og om såkornet vil vi snart få høyre.

Men om både Martin og Aage ser eg for meg dette som vert uttrykt i den enkle, norske songen som mange av barnekora våre syng: «Du passer perfekt i Guds hånd»

Eg ser for meg at på same måten som såmannen tar kornet, altså Guds ord, i handa si og sår det ut slik at det skal bere frukt, slik har Gud også desse to prestane i si hand.

Guds hand sår, eller plantar, dykk to i dag i jorda her i Eidsvåg.
Og så skal de to, på kvar dykkar måte, vere såmenn som skal forkynne Guds ord.

Aage: Du skal tru at den gode jorda, den finn du her i Eidsvåg. Så skal du rikeleg forkynne. Du skal med forventning og spenning sjå fram til det bibelteksten i dag omtalar som fullmoden frukt. Kvil i prestegjerninga di. For: «Du passer perfekt i Guds hånd»

Martin: Både i Eidsvåg, og i Biskopshavn, der du også skal gjere ein del av di prestegjerning, der fins det rikeleg med god jord. Her finn du mange menneske, born, unge, vaksne og eldre, som alle har eit fint og godt hjarte.
Du skal så. Du skal gje dei Guds ord. Gjer det på din måte. Bruk gjerne dine danske ord, for vi forstår dei. Så vil Gud sjå til at det blir frukt. Du skal også sjølv vere uthaldande i såmannsarbeidet, og bere god frukt. For: «Du passer perfekt i Guds hånd»

No vil eg bed dykk begge om å knele her ved altaret, slik at vi kan få leggje tenesta dykkar fram for Gud i bøn.

L  La oss be om Guds velsignelse over vår nye medarbeidere.

Evige Gud, du som kan bruke svake og syndige mennesker i din tjeneste, vi takker deg fordi du kalte apostlene og grunnla din kirke på jorden. Vi ber deg, velsign Aage Mjeldheim og Martin Nørregård ved din Ånd, så de forkynner ditt ord klart og rent og forvalter de hellige sakramenter med troskap. Hjelp oss alle å tjene deg med våre nådegaver og evner, så vi sammen kan bygge vår menighet på den ene sanne grunnvoll, Jesus Kristus, vår Herre.

Amen