Til bords

 

Innsetjing av Thor Haavik som kapellan i Salhus.
25.10.2020. Bots- og bønnedag.

Kjære Thor.

Velkomen heim igjen til livet i 2020. Velkomen hit til oss som har lært deg å kjenne som presten på Farmen. Den frimodige, glade og tillitsfulle unge presten som på ein så flott og nær måte har representert kyrkja og det heilage inn i ei setting som slett ikkje framstår som spesielt heilag og kyrkjenær. Men gjennom deg har vi også fått eit glimt av det prestar til alle tider har sett og veit: Bak fasaden hjå heilt vanlege folk bur det mykje meir enn det som vanlegvis kjem til syne av tru og tillit til den Gud vi vedkjenner oss når vi er samla som kyrkjelyd til gudsteneste.

Du stig inn mellom oss her i Salhus, der du no skal verke som prest, på ein spesiell dag i kyrkjeåret. Bots- og bønnedag. Det er sant å seie ikkje ein jubeldag i kyrkja vår. Snarare det motsette. Likevel er det ein glad dag for oss i Salhus som får ta mot Thor som vår nye prest.

Då eg las evangelieteksten for denne dagen, ord som eigentleg ber i seg eit tungt alvor, så festa eg meg ved eit par vers frå Lukasevangeliet som for mitt indre auge var eit lite speilbilete av scener frå Framensendingane. Der har vi sett dykk samla rundt bordet i hovudhuset på den idylliske garden, langt til skogs. Ute ligg vatnet og speglar seg i sommarsola. Blomster, grønsaker, kyr og kalvar kan nesten gje assosiasjonar til eit Paradis som er skildra i 1.Mosebok. Men Paradiset har openberre, mørke flekkar.  Likevel: Stundene rundt bordet synest, i alle fall for oss som ser på TV, å vere prega av harmoni og fred. Eg ser for meg Thor som skuffar i seg havregrauten og drikk av flaska med vatn. Det same gjer dei andre vestlendingane, samen frå Finnmark, trøndarane, og dei frå Østlandet.

I Lukasevangeliet les vi på denne søndagen: «Frå aust og vest og nord og sør skal menneske koma og sitja til bords i Guds rike. Då skal nokre av dei som er dei siste, bli dei første, og nokre som er dei første, skal bli dei siste.» (Luk.13,29-30)

Kjære Thor! Som prest vert det di viktigaste oppgåve å by inn til bords i Guds rike. Til den store himmelfesten der Gud bur. Der vi ikkje skal ete så mykje graut, og for det meste berre drikke vatn. Fortel om Guds rike til dei du møter i Salhus. Ikkje minst: Rop det ut til konfirmantane. Til dei unge som gjerne vil møte deg og lytte til deg.
Fortel om alt som er snudd opp-ned der Gud bur. Om at dei siste skal bli dei første. Det er ord til menneske som har trakka feil, eller som har fått ein skeiv start i livet, som ofte står bak i køen når goder skal fordelast. Alle desse har ein privilegert plass som ventar på dei hjå Gud. Thor – fortel om dette. Forkynn!

Vi skal snart syngje fleire ord frå ein gamal salme som summerer opp ditt kall når du skal forkynne:

«Gud hjelp oss å høre med kjærlighets brann / vår hyrde som lokker så blide,
så vi kunne skyde oss, kvinne og mann / og samle oss hos ham i tide!

Da toner det gjennom den himmelske hall / en lovsang med fryd uten like.
For tronen og Lammet de salige skal / få juble i himlenes rike.»
                                                                                                            NoS 261, v.3 og 7

Så er det også slik at kvart vers i salmen vi har sunge frå, og som vi straks skal syngje litt meir av, dei har alle ei siste, felles, verselinje.
Eg tenkjer at dei orda skal vere di og mi bøn for vår presteteneste.
Eg tenkjer at orda skal vere kyrkjelyden si bøn for alle oss som vil høyre til i hans kyrkje her mellom oss. Det er denne setninga frå salmeversa: «Miskunne deg over oss, Jesus!»

Vi ynskjer alt godt for deg som ny prest i Salhus, og ber deg no om å knele ved altarringen, slik at vi kan få leggje deg og di teneste som prest fram for Gud i bøn.

 

 

Den som innsettes, kneler på alterringen.

Den som foretar innsettelsen, fra alteret, vendt mot menigheten

La oss be om Guds velsignelse over vår nye medarbeider.

Vendt mot alteret

Evige Gud, du som kan bruke svake og syndige mennesker i din tjeneste, vi takker deg fordi du kalte apostlene og grunnla din kirke på jorden. Vi ber deg, velsign Thor Haavik ved din Ånd, så han forkynner ditt ord klart og rent og forvalter de hellige sakramenter med troskap. Hjelp oss alle å tjene deg med våre nådegaver og evner, så vi sammen kan bygge vår menighet på den ene sanne grunnvoll, Jesus Kristus, vår Herre.
Amen

- du passer perfekt i Guds hånd

Innsetjing av to prestar, Eidsvåg kirke 09.02.20. Såmannssøndag.
Aage Mjeldheim, sokneprest.  -   Martin Nørremark, kapellan.

Kjære Eidsvåg menighet.
Kjære Aage. Kjære Martin.

Dette er ein veldig spesiell dag for Eidsvåg menighet. Så vidt eg veit har det ikkje hendt før at to prestar på formelt vis er blitt innsette på same dag i denne kyrkja.
Vi kjenner rett nok deg, Aage, godt no. Du har vore mellom oss lenge, men først i dag kan vi helse deg velkomen mellom oss som fast tilsett sokneprest. I den tida du har vore konstituert i denne stillinga har du fått mange vener her i denne kyrkja. Vi veit kven du er. Vi veit kva du står for, og hadde vi vore små born kunne vi stemt i barnesongen der omkvedet lyder slik:
«Du er du og du duger,
ja, du passer perfekt i Guds hånd»

Aage, det var aldri tvil om at du skulle bli fast sokneprest i Eidsvåg. Du duger! Lukke til!

Sant å seie er dei fleste som er her i dag, meir spente på kven den nye kapellanen vår er.
Martin, vi har venta lenge på deg no.
Du har gjort eit stort oppbrot i livet ditt. Frå Danmark har du tatt med deg kona di og dei to borna dine, og alt du eig og har. Med danskebåten kom du og dine seglande hit til byen vår for ei veke sidan. Du har fått deg norsk personnummer og norsk mobiltelfonnummer. Du må selje den danske bilen din og kjøpe deg ein svensk bil med norske skilt. Så er du klar til å bli kjent med norsk kultur, med norsk språk og med norsk kyrkjeliv.

Det blir masse nytt for deg. Det blir mange utfordringar. Og vi som allereie før denne dagen i dag har rukke å helse på deg, har lært så pass om deg at vi forstår at du med stort frimot vil ta fatt å lære deg alt dette nye på kort tid.

Du er dansk. Du skal få lov å vere dansk mellom oss. Nordmenn og danskar har som kjent eit langt og djupt fellesskap som eitt folk. Eg håpar av vi her i Eidsvåg vil demonstrere for deg og din familie at vi framleis kan leve som eitt, og at du etter kvart vil bli ein så integrert del av Eidsvåg menighet at ingen vil reflektere over dette. 

Vi skriv difor litt om på den norske barnesongen, og ynskjer deg velkomen med desse orda:
«Du er dansk og du duger,
ja, du passer perfekt i Guds hånd»

Vi ynskjer to prestar velkomne på såmanssøndagen.
Det er Martin som i dag skal forkynne for oss alle om såmannen, og om såkornet.
Kva Martin har på hjarte om såmannen og om såkornet vil vi snart få høyre.

Men om både Martin og Aage ser eg for meg dette som vert uttrykt i den enkle, norske songen som mange av barnekora våre syng: «Du passer perfekt i Guds hånd»

Eg ser for meg at på same måten som såmannen tar kornet, altså Guds ord, i handa si og sår det ut slik at det skal bere frukt, slik har Gud også desse to prestane i si hand.

Guds hand sår, eller plantar, dykk to i dag i jorda her i Eidsvåg.
Og så skal de to, på kvar dykkar måte, vere såmenn som skal forkynne Guds ord.

Aage: Du skal tru at den gode jorda, den finn du her i Eidsvåg. Så skal du rikeleg forkynne. Du skal med forventning og spenning sjå fram til det bibelteksten i dag omtalar som fullmoden frukt. Kvil i prestegjerninga di. For: «Du passer perfekt i Guds hånd»

Martin: Både i Eidsvåg, og i Biskopshavn, der du også skal gjere ein del av di prestegjerning, der fins det rikeleg med god jord. Her finn du mange menneske, born, unge, vaksne og eldre, som alle har eit fint og godt hjarte.
Du skal så. Du skal gje dei Guds ord. Gjer det på din måte. Bruk gjerne dine danske ord, for vi forstår dei. Så vil Gud sjå til at det blir frukt. Du skal også sjølv vere uthaldande i såmannsarbeidet, og bere god frukt. For: «Du passer perfekt i Guds hånd»

No vil eg bed dykk begge om å knele her ved altaret, slik at vi kan få leggje tenesta dykkar fram for Gud i bøn.

L  La oss be om Guds velsignelse over vår nye medarbeidere.

Evige Gud, du som kan bruke svake og syndige mennesker i din tjeneste, vi takker deg fordi du kalte apostlene og grunnla din kirke på jorden. Vi ber deg, velsign Aage Mjeldheim og Martin Nørregård ved din Ånd, så de forkynner ditt ord klart og rent og forvalter de hellige sakramenter med troskap. Hjelp oss alle å tjene deg med våre nådegaver og evner, så vi sammen kan bygge vår menighet på den ene sanne grunnvoll, Jesus Kristus, vår Herre.

Amen

Lysets rustning

Innsetjing av Kristin Hjertaker som sokneprest i Arna.
Arna kyrkje, 01. desember 2019

Kjære Kristin.

Det er mykje som er nytt i dag. Vi har gått inn i eit nytt år. Eit nytt kyrkjeår. Vi har lagt det gamle bak oss. Ikkje fordi det var ubrukeleg. Men tida rann ut. Slik det er ved kvar einaste årsskifte.
Vi har takka for det som var her i Arna. Vi har takka han som var her og som gjekk. Og så vi har snudd om eit blad. Ei skinande blank side lyser mot oss. Og når vi stirer mot lyset, stig det nye fram.

Vi som er her i Arna kyrkje ser ein ny prest som kjem i lag med eit nytt kyrkjeår. Ut or lyset stig du. For det var ikkje noko mørke i det som slokna med det gamle kyrkjeåret.

Lyset i kyrkja sloknar heldigvis aldri. Lyset i kyrkja fornyar seg. Det er ikkje noko batteri som må bytast. Det er eit evig lys som skal vere med oss kvar ny dag som vi får oppleve. Det er ikkje vi menneske som i oss sjølve lyser. Men vi er reflektorar frå det himmelske lyset. Vi skin, fordi han skin på oss, han som seier om seg sjølv: «Eg er lyset i verda.» (Johs.8,12)

Jesus skal skine for oss alle i kyrkjeåret som startar i dag. Kvar dag skal han skine. Kvar natt skal han også lyse, mens vi kviler. Mens vi gjennom natta ventar på at mørkret som løyner verda rundt oss desse timane skal vike for nytt morgonlys, for ein ny dag, for nye oppgåver. Alltid skin han som er «lyset i verda».

Kjære Kristin – du kjem til oss i lyset. I morgonlyset på den aller første dagen i det nye kyrkjeåret. På den første søndagen i adventstida. Du kjem til oss i ei gudsteneste der vi om litt skal lese bibeltekstane for denne dagen. Ein av dei er henta frå Romarbrevet, kap. 13. Der står det:
«Det stundar mot dag. Lat oss difor … - kle oss i den rustning som høyrer lyset til.» (Rom. 13,12)

Du kjem med lyset, for du skal vere henne som reflekterer alt det skinande og gode som verdens lys står for.
Du skal vere presten for denne kyrkjelyden, ikledd «- den rustning som høyrer lyset til.»

Prest på dei lyse og gode festdagane, som denne søndagen. Men du skal også vere presten vår når mørkret senkar seg. Over livet til einskildmenneske, eller kanskje til eit heilt samfunn.

Vi har venta på deg i denne kyrkja. I denne kyrkjelyden. Vi visste du skulle kome når ein annan gjekk.

No er vi så glade for å sjå deg. Vi tek i mot deg med forventning som har rot i det vi har høyrt om deg frå før. Du har ein betydeleg yrkeskarriere bak deg. Den er variert. Den er delvis kyrkjeleg.
Men presteansienniteten din er kort. Dette er di første faste stilling som prest som du går inn i når du har komen i ein godt vaksen alder. Vi trur du vil stå fram med alle dine sterke sider og verte til velsigning i Arna kyrkjelyd.

No stig vi inn i den nye dagen. I det nye kyrkjeåret. I lag med deg som er vår nye prest. Måtte det verte ei verkeleg lystid vi går inn i saman med deg, midt i vår vinterlege mørketid.

No vil eg be deg om å knele på altarringen, slik at vi kan få leggje deg og tenesta di fram for Gud i bøn.

Framtid og håp

Innsetjing av Børge Ryland som ny sokneprest i Eidsvåg.
Eidsvåg kirke 21.mai 2017. 6.søndag i påsketida.

Framtid og håp

Det vil eg gjerne seie litt om til deg Børge, når du i dag vert offisielt helsa velkomen til den nye prestejobben du har hatt sidan vi gjekk inn i mai månad.

Det vil eg gjerne seie litt om til Eidsvåg menighet også, som i dag helsar enno ein ny prest velkomen i denne kyrkja som eg personleg er så glad i. For eg var ein av dei to første prestane her den gongen kyrkja var ny. For 35 år sidan.
Gjennom desse åra har mange prestar kome og reist.
Og slik det har vore ved kvar anledning, både då kyrkja vart vigsla og når prestar eller andre medarbeidarar har teke fatt på ei oppgåve, så har ei ny framtid opna seg.
Noko nytt kjem inn. Noko anna enn det ein kjende i fortida.
Kanskje var fortida glansfull og glad? Eller kvistfull og stri?

Uansett kan vi gjere lite med det som no er fortid. Heilt annleis med framtida. Den er urørt. Kva framtida vil føre med seg, veit difor ingen.
Men på den første dagen av framtida, her vi er nett no, så er alt fylt med håp.

Dette vedunderlege, lyse ordet. Håp.
Håpet er ei perle av ei gåve. Ei gåve frå Gud sjølv. Ei gåve som kan løfte og bere. Ei gåve med kraft til dagar når mismotet bankar på kontordøra eller på hjartedøra. Men også ei gåve som kan verke som dynamoen som driv arbeidsdagar og kviledagar inn i eit spor av tru og drivande optimisme. Håpet er skaparens løft til innsats når kyrkja ropar etter dei to klassiske orda for alt som kallast teneste: Be og arbeid!
Det handlar om nettopp dette på denne søndagen.Om bøn. Om å be, og ikkje miste motet.

Om å gripe den veldige gåva Gud rettar ut. Han lova det gjennom profeten Jeremia til eit Israel som levde i fortviling, lengt og depresjon der heile folket var ført i eksil til Babylonia. Vi skal snart lese nettopp denne teksten som ein av  bibeltekstane som er ein del av gudstenesta i alle landets kyrkjer i dag.

Til dette folket lovar Gud: «For jeg vet hvilke tanker jeg har med dere, sier Herren, fredstanker og ikke ulykkestanker. Jeg vil gi dere fremtid og håp.» (Jer.29.11)

Kjære Børge. Kjære Eidsvåg menighet.
Lytt til løftet. Løft blikket. Sjå framover i lag.
Børge – du går inn i ei ny teneste som sokneprest i Eidsvåg. Det er di ukjende framtid. Det er gåva frå Gud. Fylt av håp!
Eidsvåg menighet får ein ny medarbeidar i dag. Ei ny framtid reiser seg. Børge er Guds gåve til dykk i dag.  Fylt av håp!

Ordet frå Gud er ord til oss alle på denne dagen: «For jeg vet hvilke tanker jeg har med dere, sier Herren, fredstanker og ikke ulykkestanker. Jeg vil gi dere fremtid og håp.»

Eg ynskjer deg, Børge, til lukke som ny sokneprest.
Eg ber deg no om å knele på altarringen som vi kan få leggje deg og di teneste fram for Gud i bøn.

- til gravkant

Vigsling av gravplass. Gjerstad kyrkjegard. 03.04.2016

Det går ein boge frå døypefonten til grava. Ein boge av håp.

Nett slik regnbogen fram for alt anna er eit fargerikt teikn på at Gud er nær oss i tilværet. Om regnbogen står det at denne sette Gud på himmelen då jorda tørka opp att etter storflaumen der berre Noah og dei han hadde med seg i Arka overlevde. Gud sa: «Eg set bogen min i skyene, han skal vere eit teikn på pakta mellom meg og jorda» (1.Mos 9,13)

Regnbogen er ein boge av håp om at det finst ei pakt mellom Gud og alle menneske. Jorda skal ikkje meir øydeleggjast.

I Det nye testamentet høyrer vi om ei anna pakt mellom Gud og menneska. Det er den pakta som knyter seg til Jesus og alt som hende i påska. Bl.a. høyrer vi i påskeforteljingane om nattverden som Jesus kallar «Den nye pakt i mitt blod som blir utrend for dykk» (Luk 22,20)
Vi skal ikkje repetere alt som hende i påska her og no, men vi veit at alt kulminerte med oppstoda. Jesu oppstode frå dei døde.
Det er om dette vi har tala i gudstenesta vi var med på inne i kyrkja nettopp.

Om det levande håpet som knyter seg til Jesu oppstode frå dei døde. Eit håp om at det å få del i Jesu oppstode gjennom dåpen, det er det same som det Peter i sitt brev omtala med desse orda: «- de skal nå målet for trua, frelse for sjelene dykkar» (1.Pet 1,9)

På denne søndagen, 2.s. i påsketida, har vi i dag vore velsigna med ein bibeltekst som vi elles siterer ved kvar dåp, men også som ei avslutning på gravkanten når vi tek farvel med dei som døydde frå oss.
Det er dette bibelverset som er bogen som bind saman livet vårt – frå døypefont til gravkant: Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far, han som i si store miskunn har fødd oss på nytt til ei levande von ved Jesu Kristi oppstode frå dei døde! (1.Pet 1,3)

Desse orda lyder altså som avslutning på dåpshandlinga. Desse orda lyder også på avslutninga av gravferdene.
Det går ein boge frå døypefonten til grava. Ein boge av håp.
Eit håp som knyter seg til det at Jesus har stått opp att frå dei døde. Ei levande von – der det ordrette uttrykket i vår Bibel.
Og vi vil gjerne bruke ordet levande her på denne staden der vi skal gøyma våre døde. Vi veit at her skal det i åra framover gråtast mange tårer. Her skal vi ta det siste farvel med menneske vi var glade i. Her skal generasjonar framover knele ved eit gravminne, plante blomar og sleppe minner inn over seg. Minner frå eit liv. Eit liv som varte i mange, mange år. Eller kanskje det vart så altfor kort?

Kanskje er det nettopp her ein stad at fleire av dykk som er samla i dag også skal finne ei grav?
I møte med så mykje, og med så vanskelege tankar og sinnsstemningar som er knytta til døden, gjer det godt å løfte fram ordet som vi ser lyser mot oss: Ordet om det levande håpet.

Dette håpet fekk vi del i då vi vart døypte. For, som vi tala om det i kyrkja; dåpen gjev oss del i påskehendingane. Dåpen gjev oss del i Jesu oppstode. Difor lever dette håpet vidare, også når livet er oppbrukt. Når grava skal vere den siste bustaden vår, kan vi kvile der med eit håp om at Jesu oppstode ein gong skal bli krafta som gjev meg og deg og alle som trur del i den same oppstoda.

Difor lyttar vi enno ein gong til dette kraftige bibelordet som er gjeve oss på denne søndagen. Ordet som er ein boge mellom døypefont og grav, gjeve oss til eit håp om at «- de skal nå målet for trua, frelse for sjelene dykkar» Difor seier vi enno ein gong: Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far, han som i si store miskunn har fødd oss på nytt til ei levande von ved Jesu Kristi oppstode frå dei døde!

Amen

Tru mot trugsel

Appell: Solidaritetsaksjon for forfølgde i Irak, Syria og Kurdistan
Torgalmenningen, Bergen 23.08.2014

I den kyrkja eg representerer trur vi.

Vi trur på ein kjærleg Gud. Vi trur på vår Herre og meister sin bodskap om å vise nestekjærleik; på han som sa: «Sæle dei som skaper fred, dei skal kallast Guds born»

Vi trur på evig liv.

Men vi trur også på eit verdig liv her og no.

Difor kan vi ikkje sjå på det uverdige.

Med vår tru vil vi møte dei som trugar oss, og dei som trugar liv, fridom og menneskeverd i Midtausten.

Men hjartelause fanatikarar som påstår at dei også trur, dei trur vi slett ikkje på.
Dei som vil truge sine mørke og einsretta tankar på andre, dei som vil tvinge til konvertering og fornekting av kristen tru eller det som bli oppfatta som avvikande tolkingar av islamsk lære, dei skræmer ei heil verd i desse dagar.

Vi kan ikkje lenger tole å sjå TV-bileta av vald. Vi har sett at kristne, kurdarar, moderate sunnimuslimar, sjiamuslimar, og den vesle minoritetsgruppa av jesidiar vert møtte med sverd. Med avretting, halshogging eller deportasjon. Overgriparane er dei fanatiske IS-tilhengjarane. Dei har stått fram frå djupet av eit despoti med grotesk vald.

Som truande, vel vi enno å tru på våre eigne styresmakter. Vi vel å tru at dei vil vise hjartelag og opne pengesekken slik at vi her hjå oss kan opne grenser og ta mot eit anstendig tal fortvila og fordrivne flyktningar.
Vi har enno ei strime av tru på at pengar frå ein aller annan stad djupt i den olja pengebingen vår kan hentast fram til hjelp for dei lidande i områda der flyktningar samlast i eit ufatteleg omfang. 

Slik må vi alle stå saman mot dei som terroriserer og skapar vondskap.

Som kyrkje rettar vi i denne stunda hender mot søstre og brør som ikkje deler vår tru, men som ber til Allah.

Her i Bergen i dag står vi samla fram og tar avstand frå overgrepa vi ser. Det gjev forventing om at kan vi leve side om side med ulik tru. At vi kan leve i fred med kvarandre.
Men vi kan ikkje leve i fred med dei som terroriserer, mishandlar og vil tvinge oss eller andre til å forlate vår tru. Trua lar seg ikkje true. Difor ropar vi i Den norske kyrkja til Gud i bøn for våre kristne medtruande som enno held ut i desse områda der dei kristne har sine aller eldste røter.

Ei grense er no passert for det vi kan tole.
Våre grenser må difor opnast for dei som er jaga frå heim, land og folk.

Det vil kyrkja løfte fram. I tru ber vi i dag om at våre styresmakter må bevise at landet vårt, Norge, er eit av dei beste land i verda å bu i. Her kan vi ta mot fleire av dei verst forfølgde.
Som kristne, som kyrkje  og som nasjon er tida komen for oss til å handle i møte med dei som gjennom trugslar og vald vert fordrivne og tvinga til å gje opp trua, forlate landet sitt, og som får smake terroren på kroppen.

Tru kan flytte fjell. Tru skal vinne på Sinjarfjellet!

"Med sjel og kropp skal jeg stå opp.."

22.06.2014: Vigsling av gravplass.
Åsane kirkegård, trinn 4.

Ein gravplass er ein stad som det knytta mange merkelege forestillingar til.
Nokre vert redde av å vere på ein gravplass. Andre vil ikkje bu slik at dei kan sjå ein gravplass frå stova heime. Mørke kveldar med lyn og torden over gamle gravsteinar er kulissar i mang ein skummel film.

Eigentleg er det underleg at det er slik. Eg veit ikkje om ein fredelegare stad enn ein gravplass. Ein kyrkjegard er finare enn nokon park. For her har vi alle eit eigarforhold. Til tre og blomster. Til benkar og vegar og kvilestader. Til grøn plen ein vakker junisøndag.  Men mest av alt til sjølve grava. For her har vi graver som er våre. Her kviler dei etter livet som vart levd – kort eller langt – dei vi var glade i. Dei som ligg i jorda er di eller mi slekt. Og ein dag skal grava mi opnast og leggjast att når min kropp skal gøymast.

Måtte det vere fred som kviler over alle slike handlingar.

At det kan vere underlege forestillingar om kyrkjegardane våre har sant å seie også eit visst grunnlag i det vi kan lese i vår Bibel. I GT, hjå profeten Esekiel, kap 37, kan vi lese noko av det merkelegaste av alt som står i Den heilage boka. Overskrifta på dette kapittelet er formulert slik: «Døde knokler blir levende». Kapitlet handlar om at profeten ser korleis knoklar av døde menneske får kjøt og bein og ånd og liv på nytt.
Her og no er ikkje tid og stad for å utdjupe desse profetorda.

Men ein ting kan det vil les her seie oss:
At Gud er Herre over gravene og over dei døde, og at Gud tenner eit håp om at ein gong skal dei døde få nytt liv som går over i det evige.

I Esek.37.12-14 les vi: «Så sier Herren Gud: Se, mitt folk, jeg åpner gravene deres og lar dere stige opp av grav. Så fører jeg dere til Israels land. Mitt folk, dere skal kjenne at jeg er Herren når jeg åpner gravene deres og lar dere stige opp av grav! Jeg gir dere min ånd så dere blir levende, og lar dere finne hvile i deres eget land.»

Kva betyr dette?
Først og fremst er det eit varsel frå Gud om at han har makt over døden og dei døde. Han har skaparkraft til å gje nytt liv. Til å reise opp det som døydde.

Slik han talte til liv då han skapte ein gong i opphavet, slik skal Gud nyskape og gje livet som gåve enno ein gong. Det skal skje når denne tida er brukt opp og det ikkje er fleire dagar att. Ved grensa som fører inn i det evige.

At dette er meir enn tomme ord frå ein forvirra profet ein stad langt tilbake i det gammaltestamentlege, det har Gud gjeve oss prov på. Han gjorde det då Han reiste Jesus opp or grava påskedagen.

Som kristne ynskjer vi å vigsle jorda vi legg våre døde i.
Ikkje fordi Gud treng det. Han vil vite å ordne knoklar og bein og gje dei nytt liv når den store oppstodedagen renn. Det skaper Gud utan moderne gravkart på data. Det får han til med levningar av menneske som ligg i havet eller på ei avsvidd branntomt

Men vi treng det. Vi som lever treng å vigsle denne staden. Vi som brukar kyrkjegard og gravplass. Vi vil kvile i jord som er merka av orda om oppstode. Som er farga av håp. Som er lyssett frå Guds evige lys som aldri skal slokne.

Med skriftord og bøn, og med salmetonar, vigslar vi denne gravstaden.
Vi gjer det i tru, og med håp om at vi ein gong skal få kjenne sannninga i dei gamle profetorda: «- Mitt folk, dere skal kjenne at jeg er Herren når jeg åpner gravene deres og lar dere stige opp av grav! Jeg gir dere min ånd så dere blir levende, og lar dere finne hvile i deres eget land»

Med sommar i røystene vår har vi alt sett tone til våre forventingar og vår glede over utvidinga av den vakre kyrkjegarden her i Åsane:

Med sjel og kropp skal jeg stå opp
og blomstre i ditt rike,
når denne jord må vike.

Med dette i tankane våre samlar vi oss i bøn for utvidinga av kyrkjegarden vår.

Lat oss be….

I fengselet

Innsetjing av fengselsprest Børge Ryland
Bjørgvin fengsel, 05.02.2014
Rom. 4,7-8 (frå 5. s. i openb.t. I)

Kjære Børge.
Til lukke med ny jobb. Med ny stilling.
Du har mange år bak deg som prest i Den norske kyrkja. Du har hatt prestekjolen på deg tallause gonger. Du har konfirmert og døypt. Du har vigsla brudepar og gravlagt døde. Og du har gått ut og inn av kyrkjehus og privathus over heile Nordhordland i fleire tiår.
No skal du utføre ein bit av prestetenesta som har ein litt annan karakter enn det du er van med.
Men ikkje mindre viktig av den grunn.

Til dykk som er i lag med oss på denne gudstenesta her i Bjørgvin fengsel, vil eg gjerne seie: Gratulerer med dagen! Gratulerer med ein ny medarbeidar.
Gratulerer med ein ny medvandrar til dykk som er her i fengslet av ei årsak som gjer at vi byggjer fengsel. Noko har hendt som gjer at samfunnet må tale eit tydeleg språk om ansvar og om konsekvensar av det som ligg bak.

Ein av dei som skal vere til hjelp når det skal talast og samtalast med dykk, det er denne nye fengselspresten. Det er Børge. Ta vel i mot han. Han har mykje å gje dykk, mykje å lytte til og mykje å respondere på, gje dykk tilbakemelding om.

Til dykk alle, og akkurat no; mest til Børge, har eg eit bibelod eg vil løfte fram. Dette er utdrag av det alle som var i kyrkje ein eller annan stad i landet var møtt med sist søndag. For då las vi frå Romarberevet kap. 4. I det 7.og 8.verset står det:

Salige er de som har fått sine lovbrudd tilgitt og sine synder skjult. Salig er det mennesket som Herren ikke tilregner synd.

I eit fengsel må og skal det handle om soning. Om oppgjer. Om ein veg vidare.
I kyrkja må og skal det handle om soning. Om oppgjer. Om ein veg vidare.
Difor har du som fengselsprest ei dobbel oppgåve. Du skal hjelpe fengselsvesenet til å formidle kvifor vi har fengsel. Du skal hjelpe dei som sit i fengsel til å akseptere, forstå, og å kome vidare i livet når tida her inne er over.

Men du skal også løfte fram det fantastiske som gjeld oss alle, det som er frå Gud, og som er heilt uavhengig av prestekjolar, uniformer, nøkkelknippe eller om vi må sove på ei låst celle, avsondra frå resten av samfunnet og frå dei menneska vi er glade i.

Når vi kvar for oss stig fram for Gud handlar det om at vi alle ber med oss nederlag som fører oss inn i ein posisjon der vi må gjere soning for våre brot. Gjere opp for det som kyrkja og Guds ord omtalar som synd.

Då lyder det til oss alle:Salige er de som har fått sine lovbrudd tilgitt og sine synder skjult. Salig er det mennesket som Herren ikke tilregner synd.

Kjære Børge: Du skal vere ein medvandrar for dei som er i fengsel.
Du skal vere prest for dei som er i fengsel. Du representerer kyrkja. Men mest av alt representerer du Gud.
Gjev ordet frå Gud som vi fekk høyre sist søndag vidare til dei du møter på denne spesielle plassen.
Dette er ord som kan setje fri, også om ein for ei tid er låst inne: Salige er de som har fått sine lovbrudd tilgitt og sine synder skjult. Salig er det mennesket som Herren ikke tilregner synd.

Hjarteleg til lukke med arbeidet som prest i Bjørgvin fengsel, og ver likeeins velkomen som medarbeidar i Arna og Åsane prosti der du i 20% av arbeidstida di også skal gjere teneste.